تبلیغات
دیار بالا گریوه - کهن بوم و بر(اسفندگان)

دیار بالا گریوه

سرزمین مردان وشیر زنان ازاده

 

کهن بوم و بر(اسفندگان)

 

نوشته شده توسط:سیاوش هزاردستان

ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم . . . ترا، ای کهن بوم و بر دوست دارم



ز پوچ جهان هیچ اگر دوست دارم . . . ترا، ای کهن بوم و بر دوست دارم


ترا، ای کهن پیر جاوید برنا . . . ترا دوست دارم، اگر دوست دارم

ترا، ای گرانمایه، دیرینه ایران . . . ترا ای گرامی گهر دوست دارم

ترا، ای کهن زاد بوم بزرگان . . . بزرگ آفرین نامور دوست دارم

هنروار اندیشه ات رخشد و من . . . هم اندیشه ات، هم هنر دوست دارم

اگر قول افسانه، یا متن تاریخ . . . وگر نقد و نقل سیر دوست دارم

اگر خامه تیشه ست و خط نقر در سنگ . . . بر اوراق کوه و کمر دوست دارم

وگر ضبط دفتر ز مشکین مرکب . . . نئین خامه، یا کلک پر دوست دارم

گمان های تو چون یقین می ستایم . . . عیان های تو چون خبر دوست دارم

هم اورمزد و هم ایزدانت پرستم . . . هم آن فره و فروهر دوست دارم

بجان پاک پیغمبر باستانت . . . که پیری است روشن نگردوست دارم

گرانمایه زرتشت را من فزونتر . . . ز هر پیر و پیغامبر دوست دارم

بشر بهتر از او ندید و نبیند . . . من آن بهترین از بشر دوست دارم

سه نیکش بهین رهنمای جهان ست . . . مفیدی چنین مختصر دوست دارم

ابر مرد ایرانئی راهبر بود . . . من ایرانی راهبر دوست دارم

نه کشت و نه دستور کشتن به کس داد . . . ازینروش هم معتبر دوست دارم

من آن راستین پیر را، گرچه رفته ست . . . از افسانه آن سوی تر، دوست دارم

هم آن پور بیدار دل بامدادت . . . نشابوری هورفر دوست دارم

فری مزدک، آن هوش جاوید اعصار . . . که ش از هر نگاه و نظر دوست دارم

دلیرانه جان باخت در جنگ بیداد . . . من آن شیر دل دادگر دوست دارم


جهانگیر و داد آفرین فکرتی داشت . . . فزونترش زین رهگذر دوست دارم

ستایش کنان مانی ارجمندت . . . چو نقاش و پیغامور دوست دارم


هم آن نقش پرداز ارواح برتر . . . هم ارژنگ آن نقشگر دوست دارم

همه کشتزارانت، از دیم و فاراب . . . همه دشت و در، جوی و جر دوست دارم

کویرت چو دریا و کوهت چو جنگل . . . همه بوم و بر، خشک و تر دوست دارم


شهیدان جانباز و فرزانه ات را . . . که بودند فخر بشر دوست دارم

به لطف نسیم سحر روحشان را . . . چنانچون ز آهن جگر دوست دارم

هم افکار پرشورشان را، که اعصار . . . از آن گشته زیر و زبر دوست دارم

هم آثارشان را، چه پندو چه پیغام . . . و گر چند، سطری خبر دوست دارم

من آن جاودنیاد مردان، که بودند . . . بهر قرن چندین نفر دوست دارم

همه شاعران تو و آثارشان را . . . بپاکی نسیم سحر دوست دارم

ز فردوسی، آن کاخ افسانه کافراخت . . . در آفاق فخر و ظفر دوست دارم

ز خیام، خشم و خروشی که جاوید . . . کند در دل و جان اثر دوست دارم

ز عطار، آن سوز و سودای پر درد . . . که انگیزد از جان شرر دوست دارم

وز آن شیفته شمس، شور و شراری . . . که جان را کند شعله ور دوست دارم

ز سعدی و از حافظ و از نظامی . . . همه شور و شعر و سمر دوست دارم

خوشا رشت و گرگان و مازندرانت . . . که شان همچو بحر خزر دوست دارم

خوشا حوزه شرب کارون و اهواز . . . که شیرینترینش از شکر دوست دارم

فری آذر آبادگان بزرگت . . . من آن پیشگام خطر دوست دارم


صفاهان نصف جهان ترا من . . . فزونتر ز نصف دگر دوست دارم

خوشا خطه نخبه زای خراسان . . . ز جان و دل آن پهنه ور دوست دارم


زهی شهر شیراز جنت طرازت . . . من آن مهد ذوق و هنر دوست دارم

بر و بوم کرد و بلوچ ترا چون . . . درخت نجابت ثمر دوست دارم

خوشا طرف کرمان و مرز جنوبت . . . که شان خشک و تر، بحر و بر دوست دارم

من افغان همریشه مان را که باغی ست . . . به چنگ بتر از تتر دوست دارم

کهن سغد و خوارزم را، با کویرش . . . که شان باخت دوده ی قجر دوست دارم


عراق و خلیج تو را، چون وَراَزورد . . . که دیوار چین راست در دوست دارم

هم اران و قفقاز دیرینه مان را . . . چو پوری سرای پدر دوست دارم


چو دیروز افسانه، فردای رویات . . . بجان این یک و آن دگر دوست دارم

هم افسانه ات را، که خوشتر ز طفلان . . . برو یاندم بال و پر دوست دارم


هم آفاق رویائیت را؛ که جاوید . . . در آفاق رویا سفر دوست دارم

چو رویا و افسانه، دیروز و فردات . . . بجای خود این هر دو سر دوست دارم

تو در اوج بودی، به معنا و صورت . . . من آن اوج قدر و خطر دوست دارم


دگر باره برشو به اوج معانی . . . که ت این تازه رنگ و صوردوست دارم

نه شرقی، نه غربی، نه تازی شدن را . . . برای تو، ای بوم و بر دوست دارم

جهان تا جهانست، پیروز باشی . . . برومند و بیدار و بهروز باشی

مهدی اخوان ثالث (م . امید )
 پیشاپیش جشن سپندارمزگان را به همه ایرانیان تبریک میگویم