تبلیغات
دیار بالا گریوه - فیروز طاهری

دیار بالا گریوه

سرزمین مردان وشیر زنان ازاده

 

فیروز طاهری

 

نوشته شده توسط:سیاوش هزاردستان

چند روز پیش یه شعر از فیروز طاهری خوندم در وصف فردوسی خیلی قشنگ بود حیفم اومد برای دوستان رو وب نزنمش ایشان (فیروز طاهری)که با تخلص طاهری شعر مسرایند متولد 1330 خورشیدی از طایفه ی قلاوند ایل دریکوند بالاگریوه هستند همین جا  جا دارد برای  سرودن این شعر زیبا از ایشان تشکر کنم  حتما بخونید خیلی قشنگه

به نام خداوند گردون سپهر                         بگویم ز فردوسی پاک مهر

اگر ایزدم لطف و یاری دهد                        بدین طبع من کامکاری دهد

ز خیل زبان اوران کهن                             ز فردوسی اینک برانم سخن

خردمند فرزانه استاد توس                          که بر خاک پاکش ز ما باد بوس

اگر شعرم روان نکوست                            زبان الکن از شعر در وصف اوست

منم خوشه چین سخن گستری                       بزرگم ببخشد گه داوری

اگر نیست شعرم چو شعرت روان                  تو را می ستایم به قدر توان

بگویم هر انچه که بر او سزاست                   که این ناخدا با خدا اشناست

ایا بر شده برتر از افتاب                            چکاد فلک زیر پایت رکاب

کهن جامه ما تو نو کرده ای                        ز باغ سخن گل درو کرده ای

ز جولان تازی و ترک وتتار                       ز تو گشته فرهنگ ما ماندگار

ز تو کاوه شد کاوه ی داد خا                        و گر نه بد اهنگری بی نوا

فریدون ز تو یافت داد و دهش                      و فرخی راه و رسم و روش

کمان گیر ارش تو دادی نشان                       که از بهر ایران فدا کرد جان

اگر تیر ارش نه پران بدی                          کجا مرز ایران نمایان شدی

تو ایین آزادگی داده ای                              در گنج دانش تو بگشاده ای

ز نام تو ایران پر اوازه گشت                       زبان دری زنده و تازه گشت

نگیرد کسی خرده بر کار تو                         که بسیار درست است گفتار تو

ز شعرت شود پیر مانند شیر                        اگر بشنود بیتی از شعر شیر پیر

ز خیل بزرگان لشکر شکن                          ز شهنامه ات بر گزیدی دو تن

یکی پیلتن رستم نامدار                                 دگر رویین تن اسفندیار

به هر یک سپردی یکی هفت خوان                   یکی پیر برنا و دیگر جوان

درخت سخن از تو نیرو گرفت                        به هر شاخه گلهای خوشبو گرفت

تویی دودمان سخن را پدر                              ز تو زنده شد نام شیران نر

در ان نا امیدی و نا باوری                             چنین زنده شد زبان دری

مهین نامه خود در ان شور و شر                      نوشتی سراسر به خون جگر

الا ای همای همایون قلم                                 چو عیسا عجم زنده کردی به دم

سر از خاک بردار و بار دگر                          ببین کان درخت تو شد بارور

بخواب ای گرانمایه ی ارجمند                          که چون تونبیند سپهر بلند

بخواب ای سراینده ی پارسی                           چو اندر جهان رنج بردی بسی

در ان قرمطی بازی ی غزنوی                         نوشتی دو نام اندر ان مثنوی

همین بس که در نامه ات منجلی ست                   تو را دل به مهر نبی و علیست

چه خوش گفتی ای پیر صاحب یقین                    به شهنامه این نکته در باب دین

" که من شهر علمم علییم در است                       درست این سخن گفت یغمبر است

تو این گفتی و کس نگوید که نیست                     که در کیش تو دین دانش یکیست

چگونه به پایان برم نهژامه را                           کنم خاموش این اتشین خامه را

فراوان بود در سرم شور حال                           نگنجد در این نامه و این مقال

عقاب بلند اشیان سخن                                    نظر کن یکی سوی گفتار من

چو بر طبع پاک تو اید پسند                              سر خویش سایم به چرخ بلند

همه خلق ایران ستایند تو را                             زبان در ستایش گشایند تو را

اگر شعر من در مقام تو نیست                          ببخشا که این از تنک مایگیست